Jun 152013
 

Ik tennis al jaren en heb een redelijk constant (vrij laag) niveau. Dit in tegenstelling tot clubgenoten die op een mooi niveau hebben getennist, maar door de tand des tijds qua sterkte wat afgezwakt zijn. Het gebeurt nogal eens dat ik de opmerking krijg dat ik te lief ben. Ze bedoelen daarmee “op de baan”. Ik verweer me altijd met de opmerking dat ik daar thuis nooit klachten over hoor. Daar wordt het zelfs gewaardeerd. Zeker bij mijn mantelzorgtaken. Maar bij de tennis mis ik de killersmentaliteit. Ik zal niet gauw een bal hard (en misschien onbesuisd) naar een tegenstander slaan. Dan maar liever een zacht balletje over het net spelen. Maar omdat mijn niveau, zoals al gezegd, constant vrij laag is, gaat dit nogal eens fout en daardoor heb ik een groot probleem … ik ben te lief.
Na wedstrijden in een toernooi kan ik overigens prima koffie en een wijntje of pilsje drinken met mijn mede- en tegenstanders. Ondanks mijn “grote probleem” blijft de liefde voor het spel, de tennispartner en de tegenstanders gewoon bestaan.

 Posted by at 20:27

Sorry, the comment form is closed at this time.