Hulpverlener

Mar 082013
 

Omstreeks 1990 ging ik naar een nascholingscursus voor hulpverleners. Bij één onderdeel van de nascholingscursus werden we in groepjes verdeeld en kreeg elk groepje een casus om te bespreken. Mijn groepje van 8 á 10 mensen kreeg de casus van een man die door zijn huisarts naar een psycholoog was verwezen. Volgens de huisarts verbeeldde deze man zich geluiden te horen die er niet waren. De diagnose tinnitus was blijkbaar niet gesteld. In ons groepje had niemand ooit van tinnitus gehoord, behalve ik omdat ik “ervaringsdeskundige” ben.
Als een hulpverlener geen enkel idee heeft van het probleem dat hij voorgeschoteld krijgt, hoe kun je dan verwachten dat hij adequate hulp kan verlenen?

Dit is bijna 25 jaar geleden. De diagnose tinnitus zal nu wel gesteld worden, maar één ding is niet veranderd. Als een hulpverlener geen enkel idee heeft van de impact van tinnitus en hyperacusis op zijn cliënt (wat helaas nogal eens gebeurt), hoe kan hij dan echte hulp verlenen?