Nov 112015
 

In het Eindhovens Dagblad van 4 november 2015 lees ik dat een arts meer met zijn patient moet praten.
Volgens Lea Bouwmeester, kamerlid van de PVDA moet het goede gesprek in elke spreekkamer de norm worden zelfs als het niet om een levensbedreigende ziekte gaat. Patiënten kunnen dan samen met hun arts afwegen welke behandeling het best bij de patiënt past en dat de patiënt zelf de regie houdt. Dat moet net zo normaal worden als het opnemen van de bloeddruk. De VVD wil de “eigen regie” borgen in de medische richtlijnen, zodat zorgverleners en verzekeraars dat standaard volgen.

Ik vraag me dan af: WAAR IS DIE NORM GEBLEVEN, versleten, per ongeluk in de kliko gegooid of was de norm te duur in onderhoud en daarom net als een huisdier naar het asiel gebracht? Hoe vinden wie die norm terug? Misschien door een zoekteam of normencommissie in te stellen?

De krant schrijft ook dat er al zo’n zogenaamd kijk- en luistergeld gesprek bestaat. Er wordt nog nauwelijks gebruik van gemaakt. Bovendien is de declaratiecode voor zo’n gesprek bij veel ziekenhuizen onbekend. Artsen worden betaald om te produceren, niet om te praten.

Dat niet iedere arts met zijn patiënt wil overleggen, blijkt ook uit een onderzoek van hoogleraar Trudy van der Weijden van de Universiteit Maastricht. Citaat: De patiënt laten meebeslissen in de behandelmethode raakt aan de autonomie en het verantwoordelijkheidsgevoel van de arts voor de patiënt.

Op www.ethicas.nl staat het volgende te lezen:
Al in het midden van de vorige eeuw is de autonomie van de zorgvrager al onder de aandacht gekomen. Tot dan was het vooral de arts die bepaalde wat er gebeurde. Híj nam de beslissingen, terwijl de patiënt zich tevreden stelde met de verzekering dat het allemaal wel goed zou komen. Aan die vorm van paternalisme kwam een eind toen de patiënt ging inzien dat het geen kwaad kon om zelf goed in de gaten te houden wat er allemaal aan en met hem gebeurde.

Nu, 60 jaar later bestaat er nog steeds een spanningsveld tussen autonomie van de arts en die van de patiënt.
Blijkbaar is de AUTONOMIE van een patiënt nog steeds niet vanzelfsprekend, terwijl de patiënt elke dag met zijn lijf moet leven!

Sorry, the comment form is closed at this time.